Hartverwarmende verhalen

Dochter over Logeerhuis en Hospice In Via

Eindhoven, 10 juli 2015

Mijn vader, dhr. R.J. Vermeulen, is 25 april jl. overleden in Logeerhuis en Hospice Invia.
Hij is hier gekomen vanaf februari naar aanleiding van een ziekenhuis opname in Gent.
De eerste keer dat hij en wij kennis maakte met Invia was al in 2012.
Mijn vader was al vier jaar ziek en dat jaar moest hij herstellen van chemo en bestralingstherapie.
Wij waren heel blij met dit initiatief vanuit het ziekenhuis.

Mijn vader is toen 2,5 maand liefdevol opgenomen en verzorgd door medewerkers van het Logeerhuis. Voor ons was het een ontlasting en konden wij (mijn tweelingzus en ik) weer dochter zijn in plaats van een verzorgende.
Logeerhuis Invia ligt heel centraal op een voor mij natuurlijke/spirituele plek. De omgeving zorgde er mede voor dat mijn vader en wij ons in alle rust konden ontmoeten.
De combinatie van Logeerhuis en hospice maakt de sfeer minder beladen en mijn vader had de mogelijkheid om diverse contacten te leggen.
Voor ons was had het hierdoor een lage drempel zodat hij en wij konden werken aan een terugkeer naar huis.
Twee en een half jaar later kwamen we in de situatie dat ik met spoed een thuis zocht voor mijn vader waar hij de laatste maanden van zijn leven kon zijn.
De keus om contact met Invia te zoeken was snel gemaakt.
Gelukkig konden we hier na een ziekenhuis opname van drie weken terecht.
Mijn vader's situatie was erg slecht en nu wisten we dat de nadruk zou gaan liggen op het palliatieve in plaats van herstellende/tijdelijke....
En weer werden wij met open armen ontvangen op het Logeerhuis...ik blijf Logeerhuis zeggen omdat dit goed voelde...het woord hospice was voor ons te "zwaar".
Mijn vader was erg blij dat hij hier kon komen en kende nog veel medewerkers en vrijwilligers.
Mijn vader was niet de makkelijkste en toch werd hij met respect benaderd en kon hij zijn wie hij was. Dit omdat medewerkers openstonden voor hem als persoon en zijn ziekte. Ze gaven hem en ons het gevoel echt tijd te hebben...dit is op vele plaatsen in de zorg niet vanzelfsprekend.
Al snel werd duidelijk dat mijn vader hier zou gaan sterven....
Hij kreeg een palliatieve arts toegewezen en de nadruk werd gelegd op symptoombestrijding.
Dit was confronterend maar gaf wel duidelijkheid.
Er werd op alle mogelijke manieren met ons rekening gehouden. Dit zat hem vaak in de kleine dingen die er toe doen.
Bijv. Mijn vader had sondevoeding maar toch zin in een kroket. Nou dan werd dat gewoon geregeld...ook heb ik respect voor de vrijwilligers die met hun hart zich wilde inzetten voor de cliënten van Invia.
Zij dragen ook bij aan een huiselijke sfeer en je hierdoor minder het gevoel hebt ziek te zijn.
Dus al met al niets dan lof voor de medewerkers en vrijwilligers.
Deze plek moet in onze ogen behouden worden! Zeker in die omgeving!
Deze fase in ons leven kan nooit meer over gedaan worden..daarom ben ik erg dankbaar en is deze totale ervaring met mensen in die omgeving erg waardevol.
Ik ga zeker nog vaker wandelen op het grondgebied van de Eikenburg.
Dit is een magische plek...hopelijk ook voor anderen.

Celine Krekelberg-Vermeulen.
dochter van De heer R.J. Vermeulen